Długi górski weekend. Część 4 – Krywań

22 czerwiec 2014

Nasz przedostatni dzień pobytu musiał być z przytupem, choć należy dodać, że trochę się do tego przytupu zbieraliśmy. Rano dość powolnie idzie nam ogarnianie się, choć plan mamy na dziś ambitny, a mianowicie wejście na Krywań. Jakoś tak się złożyło, że do tej pory nie miałam okazji wejść na ten szczyt, natomiast Marek, który dopiero ze mną zaczął poznawać lepiej Tatry, był otwarty na propozycję. Plan był prosty – wejść na Krywań zielonym szlakiem od Tri Studnicky i zejście niebieskim oraz czerwonym do samochodu. Czasówki na mej radosnej, starej mapie są wyjątkowo optymistyczne (sumarycznie cała trasa miała zająć jakieś 5-6h), co trochę mnie zastanawia, ale postanawiam nie myśleć za dużo (od tego można dostać migreny, zmarszczek, wrzodów oraz syndromu latającego oka… lepiej nie ryzykować).

Wyruszamy z Jurgowa w celu okrążenia Tatr (no cóż do wejścia na szlak nie mieliśmy zbyt blisko), po drodze zatrzymując się w bankomacie w Zdiarze. Parking w Tri Studnickach praktycznie omijamy, gdyby nie to, że odrywam się od książki, aparatu czy telefonu (byłam czymś zajęta i nie patrzyłam się na widoki za oknem) i krzyczę do Marka „stój”. Udaje nam się wcisnąć na zapełniony parking i radośnie uiścić opłatę w wysokości 4.5 EUR (sic! Choć z drugiej strony przynajmniej na Słowacji nie trzeba płacić za wejście na szlak, w przeciwieństwie do polskich Tatr). Zakładamy górskie buciory, robimy kilka głębszych wdechów i ruszamy na podbój Krywania.

Pan Krywań we własnej osobie

Krywań

Czytaj dalej

Sylwestrowo – Noworoczne Beskidy. Część 6 – na Słowacji

2.01.2014 Kiedy spisuję tę część relacji i patrzę za okno na to białe szaleństwo, które się właśnie wyprawia na mazowieckiej ziemi, aż trudno mi uwierzyć, że na początku roku w górach było tak wiosennie. Cóż, jak już kiedyś, gdzieś wspominałam, pogoda musi być ruda, gdyż bywa wyjątkowo wredna 😉

Przejdźmy jednak do relacji. Tego drugiego dnia 2014 roku Markowi zachciało się nart. Jak to z zachciankami bywa, czasami wcale nie jest tak łatwo je zrealizować. Jednak Marek był zawzięty, za pomocą googla sprawdził, gdzie w „najbliższej” okolicy działa jakiś w miarę sensowny stok narciarski i z samego rana byliśmy w drodze do położonych na Słowacji Vrutek, a dokładniej do kompleksu narciarskiego Martinky (http://www.martinky.com/). Przezornie jednak ściągamy na Garmina trochę keszy w tamtej okolicy, głównie przez wzgląd na mnie. Generalnie podczas tego wypadu w góry miałam odświeżyć sobie moją umiejętność jazdy na nartach. A nie miałam ich na nogach od naprawdę niepamiętnych czasów, gdy w Białce Tatrzańskiej były same orczyki. Także, jak łatwo zauważyć, było to dawno. Niestety warunki, a raczej ich brak sprawiły, że nie miałam sposobności poćwiczenia narciarskiego slalomu, a nie chciałam swoich pierwszych zjazdów uskuteczniać na pełnym muld lub lodu stoku.

Kiedy wyjeżdżamy z Koniakowa pogoda jest naprawdę ładna. Świeci słońce, na niebie jest kilka pojedynczych chmur, więc zapowiada się ładny dzień. Jednak im bardziej zagłębiamy się w Słowację, tym robi się ciemniej, bardziej pochmurno i jakoś tak przygnębiająco. Ja generalnie Słowację uwielbiam przez wzgląd na ukształtowanie terenu (same góry). Jednak trzeba przyznać, że nasi południowi sąsiedzi mają wyjątkowy dar do tworzenia naprawdę przytłaczających i odpychających miasta. Piękne, górskie krajobrazy oszpecone są przez jakieś obrzydliwe fabryki, opuszczone budynki czy inne architektoniczne straszydła. Oczywiście są pewne wyjątki, jak choćby Stary i Nowy Smokowiec, ale reszta słowackich miast i miasteczek potrafi naprawde zdołować. Co więcej, jadąc ze Żiliny do Vrutek, jesteśmy osaczeni lasem bilbordów reklamowych. Jeśli narzekamy na to, że w Polsce jest ich za dużo, to polecam zajrzeć do naszych południowych sąsiadów, by przekonać się, jak to u nich wygląda. Generalnie przez ileś kilometrów widzimy tylko i wyłącznie reklamy i to ciągle te same.

Po drodze na stok narciarski zatrzymujemy się przed samymi Vrutkami, na stacji benzynowej. Naszym celem nie jest zatankowanie, a odwiedzenie stojącego po drugiej stronie szosy działa. Znajduje się w nim jeden z bardziej popularnych w tym rejonie keszy. Patrząc po ilości wpisów, można stwierdzić, że panuje tu wyjątkowy, geocachingowy ruch. Po obszukaniu i obmacaniu działa udaje nam się odnaleźć sprytnie zrobioną skrytkę, stanowiącą integralną część tankietki.  Rozumiemy dzięki temu, czemu kesz ten miały tyle pochlebnych opinii. 

Działo

Vrutky działo

Czytaj dalej

Sylwestrowo – noworoczne Beskidy. Część 3 – jeden dzień, trzy kraje

30.12.13 Jak można spędzić przedostatni dzień roku? Oczywiście jak najbardziej intensywnie. Do dzisiejszej wycieczki przygotowaliśmy się dość skrupulatnie – wybranie odpowiednich geocachingowych celów oraz zaplanowanie trasy. Mobilizacja jest tym większa, że pogoda nas rozpieszcza i znów mamy słoneczny, piękny dzień.

Na dobry początek, odwiedzamy Ochodzitą, by w spokoju bezwietrznych warunków, porobić zdjęcia na szczycie. Co więcej, znajduje się tam jedna ze skrytek, więc przy okazji połączyliśmy przyjemne z pożytecznym.

Słoneczny, wiosenny, choć zimowy widok z Ochodzitej

widok z Ochodzitej
Czytaj dalej